Dagboek

vrijdag 18 augustus - al weer een week welkom thuis...

Schiphol, vrijdag 11 augustus, 23.30 uur: THUIS (foto Geert Haegens)

Het lijkt gisteren, maar ook wel al maanden geleden dat bovenstaande foto genomen is. Onze terugreis - van Basiskamp Gasherbrum tot Schiphol in zeven dagen - heeft er toch wel ingehakt. twee dagen meer dan 12 uur lopen, een dag lopen en hobbelen in een jeep, twee dagen voertuig in, voertuig uit om in Islamabad te komen, één dag om alle formaliteiten af te wikkelen (o.a. de zekerstelling van de door mij voorgeschoten helicopter-bond van $6000, die door de Polen gebruikt is om Anna te kunnen evacueren nadat ze haar arm gebroken had op weg naar G1), en dan de vliegreis naar huis...

Tot Heathrow ging alles verbazingwekkend soepel, alleen wilden ze ons niet op de wachtlijst zetten voor de aansluitende vlucht naar huis - we moesten maar een nieuw ticket kopen. In een andere rij werden we keurig én gratis omgeboekt, we hoefden alleen met de bus naar Gatwick toe. Later hoorde ik dat er nog zat plek was! Enfin, 2 uur later en 32 pond lichter konden we beginnen aan een paar uur Domino D-Day met mensen spelen. Vele honderden wachtenden in slingerende rijen over parkeerplaats, stoep en door de terminal, hopend op de ultieme Dinseyworld-attractie: een vlucht naar huis. Met een paar uur vertraging bleek dat onverbeterlijk optimisme loont: we konden onze dierbaren 'vandaag' nog in de armen sluiten!

Na een weekend slapen, badderen, eten en uitrusten ben ik op maandag gewoon weer aan het werk gegaan - je moet toch wat! De komende weken zal ik mijn verhaal op deze site nog wat updaten en voorzien van nog wat foto's (allicht in een aparte fotogalerij), dus breng vooral af en toe weer eens een bezoekje.

 

vrijdag 11 augustus - 21.04 uur: ze zijn onderweg!

vrijdag 11 augustus - ...en door naar Schiphol - net zo makkelijk

[RJ:] Na een bijzonder hectische doortocht op Heathrow, zitten Frits en Court nu in de bus naar Londen Gatwick. Helaas was de aansluitende vlucht van 15.55 uur daadwerkelijk vol, maar BA heeft ze zonder enig probleem omgeboekt naar de BA 8121 van 19.35 uur. Deze vlucht vertrekt echter volgens de BA-website ruim een uur later (21.00 uur). Met een reistijd van 70 minuten plus een uur tijdsverschil, ligt de verwachte aankomsttijd op Schiphol daarom tussen ca. half tien en kwart over elf vanavond. Check voor de meest recente gegevens Teletekst (pagina 757) of www.schiphol.nl. Op welke gate ze aankomen, kun je op Schiphol op de informatieschermen vinden. Tot vanavondl!

vrijdag 11 augustus - Europawaarts!!

Na bijna vier uur rondhangen op het vliegveld en mensen motiveren, is het gelukt: we zitten in het vliegtuig naar Europa!! De ironie wil, dat toen ik in december onze tickets boekte, ik speciaal voor BA koos: de voordelen en service wegen ruim op tegen de iets langere reisduur van Amsterdam via Londen naar Islamabad. Hahaha. We hebben nu ongeveer een uur vertraging, waren voorbereid op de 'geen handbagage'-regels, maar hebben geen idee hoe en hoe laat we vanuit Heathrow kunnen doorvliegen naar huis. Het verder zeer behulpzame personeel van BA kan er evenmin wat zinvols over zeggen. Maar thuiskomen zullen we, al is het via Gatwick, de Eurotunnel, de boot of zwemmend.

donderdag 10 augustus - fotoverslag Hidden Peak

Hallo allemaal, het is nog net niet zo dat de computers hier door waterkracht worden aangedreven, maar de stroomvoorziening is niet altijd even betrouwbaar. Foto's versturen duurt irritant lang, maar het is tenminste mogelijk! Daarnaast is het erg heet, met een brandende zon.Hieronder een chronologisch verslag in beeld van onze poging op G1 en de reis naar de bewoonde wereld. In een later stadium komen ze netjes op de juiste plek in mijn dagboek te staan.
Nog geen nieuws over de vlucht: we staan standby, weten daarom morgenvroeg pas óf er plaats voor ons is op de vlucht. Dat wordt weer lekker Rozemarijn uit haar bed bellen ;o). We weten van de verijdelde aanslagen in Engeland, maar welke gevolgen dat voor de vlucht gaat hebben, geen idee. De vluchten voor aanstaande zondag en woensdag zijn ook helemaal vol, en in het slechtste geval zijn we hier pas over een week weg (op de geplande datum, 18 augustus). We zijn echter onverbeterlijke optimisten: het gaat gewoon lukken, punt.
In ieder geval gaan we vanavond lekker op stap met de Nederlanders. Misschien lukt het ons wel om ergens een echt biertje te scoren (ipv bavaria malt) zonder meteen 6 US$ per blikje te moeten betalen! Glaasje rosé is waarschijnlijk teveel gevraagd...

Het werd met zijn allen Pakistaans eten in een food plaza, buiten, onder bomen met lampjes, heel gezellig. Morgen zorgen we ervoor dat we om 5 uur op het vliegveld zijn. Uiteraard met al onze handbagage in de ruimbagage!

Basiskamp, met op de voorgrond mijn privévertrekken.

Basiskamp, keuken, pantry, dinerzaal en personeelsverblijf.

Vanuit Kamp 1: de ijsval richting Gasherbrum La, Kamp 2 ligt daar rechts van.

Kamp 2 aan de voet van het Japanse Couloir.

King Culinair Court kookt heerlijke Bief Stroganoff in Kamp 2.

Het Japanse Couloir (onderin).

Met volle bepakking in het Japanse Couloir.

Court in de bottleneck van het Japanse Couloir (ca. 7000 meter).

(Op ca. 7300 meter:) de route naar de top. Nog is het goed weer...

Court onderaan het brede couloir op ca. 7400 meter. G2 op de achtergrond.

Court kijkt naar Maku, bovenin de Spanjaarden en Koreanen

Slecht weer vanuit China, we vinden het niet meer leuk (ca. 7600 m).

Het is wel goed zo: we draaien om. Even later breken de anderen hun toppoging ook af.

Kamp 3 (7100 meter), we zijn blij dat we hier veilig kunnen terugkeren.

Vier dagen na onze afgebroken toppoging op Hidden Peak nemen we afscheid van onze steun en toeverlaat in het Basiskamp, kok Ali.

... als je in mijn ogen kijkt zegt dat genoeooeoeoeoeooeeeeeoooeg!

5 augustus: Court op de Vignegletsjer, op weg naar Ali Camp.

6 augustus: kortebroekenweer. Court op de eindeloze Gondogoro-gletsjer,
op de achtergrond Laila Peak.

6 augustus: Grüezi Miteinand'! Op de achtergrond de flanken van de Masherbrum.

Nickolay en Dychin, de Bulgaren die na hun succes begin juli op Nanga Parbat, kort na ons een poging waagden op Hidden Peak. Ze hielden het er snel voor gezien, en zijn met ons afgedaald naar Hushe.

De Karakoram Highway in moessontijd: weg is weg...

woensdag 9 augsutus - Paradijs Pindi

Pfff, ook vandaag was het weer een lange rit... op de heenweg waren we nog teveel bezig met 'wat er komen gaat' en twee jaar terug heb ik zo ongeveer de hele rit van Chilas tot Rawalpindi/Islamabad liggen pitten. Was even vergeten hoe ver het eigenlijk nog is. Met bijzonder veel dank aan de Nederlanders nemen we na een rit van meer dan 12 uur afscheid - misschien maar voor even, want zij vliegen zéker aanstaande vrijdag - en gaan we naar ons vertrouwde Paradise Inn Hotel, vlakbij de moskee en de piepmuisgeluiden makende bussen. Hier geen exotische beddenspreien en gecko's in de douche zoals in het Shangri La hotel, maar wel overal potten met planten, mannen in shalwar kameez, en brede trappen met ongelijke treden (hoe krijgen ze het voorelkaar!). Even opfrissen, flinke steak eten, en dan linea recta naar het internetcafé om een lading foto's door te sturen [morgen op de site! - RJ]. Donderdag moet blijken of we kunnen vliegen. Heb niet zoveel zin om hier onnodig lang te blijven, we zijn tenslotte klaar met onze plannen en energie om een toeristisch tripje te gaan maken, hebben we echt niet meer. Ik ben echt toe aan de volgende serie uitdagingen, die zich - heel aangenaam - vooral op zeeniveau gaan afspelen.

dinsdag 8 augustus - bergaf modderen

Vanmorgen in de ochtendschemer twijfelden we nog zeer, maar nu zijn we opgelucht dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Om 6 uur zijn we in de bus gestapt, op hoop van zegen. Tig kleffe, modderige aardverschuivingen, blokkades en overstapjes later, zijn we nu in de buurt van Chilas in het comfortabele Shangri La Hotel beland. Na een reis van 14 uur. We hebben stukjes gelopen, en gereden in onze eigen airco-bus, op een tractor, in de reguliere publieke bus en in een jeep. Gelukkig hebben we alleen onze persoonlijke bagage bij ons! (De rest wordt keurig nagestuurd, over een week of zo, klinkt vaag, werkt perfect). Naarmate we verder afdalen, wordt het warmer en drukkender, maar de bewolking blijft. Géén vliegtuig naar Skardu...!
Het venijn zat hem vandaag in de staart: het wegdek op een brug vlak vóór Chilas was weggewaaid of weggespoeld, en provisorisch gerepareerd met planken en een soort Bailey-brug. Deze noodbrug was maar één auto breed, en we hebben maar liefst drie (of was het vier?) uur in de schroeiende hitte gewacht tot we eindelijk aan de beurt waren. Het schijnt dat de grote wegproblemen nu voorbij zijn. Er is erg veel schade als gevolg van de extreme moesson en de aardverschuivingen, maar er is gewoon geen andere weg dan deze. Morgen staan we weer om vijf uur op en vertrekken we om zes uur. Geen idee hoelang we erover gaan doen. We hebben ongeveer anderhalve dag de tijd om voor de deur van het kantoor van de vliegmaatschappij te liggen om een ticket te krijgen op de gewenste (en volgeboekte) vlucht...

maandag 7 augustus - Skardu, eventjes (?)

Zoals afgesproken, stond de jeep die ons naar Skardu zou brengen keurig op ons te wachten in Hushe. Na een paar uur hobbelen op een onverhard bergweggetje, gevolgd door een paar uur iets minder hobbelen op asfalt, zijn we nu in Skardu aangekomen. We zitten in het Masherbrum Hotel, dat een kruising is tussen de showroom van een tegelhandel en een Tiroler familiehotel. Ruime, hoge kamers en badkamers, alleen nog even geen warm water. Ik ben al wel netjes geknipt en geschoren, zometeen dus lekker warm douchen. We hoorden dat er hier ook een Nederlandse groep trekkers logeert, die ik stuk voor stuk wel heel goed ken!! We gaan zometeen gezellig met elkaar eten.

('s avonds:)
Dilemma: het weer is nogal slecht, in de zin van zwaar bewolkt. Hoewel we met veel moeite een plek hebben kunnen bemachtigen op de vlucht naar Islamabad van morgen (ipv lekker te gaan souvenirshoppen), is het maar zeer de vraag of het vliegtuig, dat vanuit Islamabad moet komen, ook in Skardu kan landen. Het vliegveld heeft nog steeds geen radar en ligt in een smalle vallei, en zodra er teveel bewolking is, maakt het vliegtuig rechtomkeerd naar Islamabad. We kunnen ook morgenvroeg met de Nederlanders meerijden in hun bus, maar er gaan geruchten dat de Karakoram Highway is versperd door aardverschuivingen, als gevolg van de hevige moesson die het land teistert. Ergens halverwege wachten tot de modder is opgeruimd, zien we ook niet zitten. Het vliegtuig vertrekt om half twaalf, maar de bus al om 6 uur... Bovendien valt de berichtgeving over Pakistaanse landslides op nu.nl nogal tegen! Ook proberen we onze vlucht naar huis te vervroegen, maar stel je voor dat dat lukt, en we zitten vast! Zo worden we wel weer heel rap geconfronteerd met de moeilijke uitdagingen van het beschaafde leven ;o).

zondag 6 augustus - gras, bloemen en een 'shawer'

Ali Camp, vanmorgen om 1 uur: service à la duizendsterren-hotel. Uitgebreid ontbijten aan een picknicktafel buiten, in het donker! Rolands trekkinggroep houdt misschien een rustiger tempo aan dan wij, maar comfortabel maken ze het zich - en ons - daarbij wel. Vandaag maken we de lange trek naar de bewoonde wereld, over de Gondogoro. Alle toppen om ons heen zitten in een dik pak wolken, waardoor een laatste blik vanaf de pas op de imposante Gasherbrums ons niet gegund is. Twee jaar terug hadden we op deze tocht het mooiste weer van de wereld, maar géén top in de pocket. Dat het nu andersom is, vind ik eigenlijk helemaal niet erg!!

Uitzicht op de Gasherbrums vanaf de Gondogoro La (foto 2004)

De afdaling van de pas is sneeuwvrij, dus supersnel langs de vaste touwen naar beneden. Het terrein blijft steil en brokkelig, en zeker voor al die wandelgroepen is dat vaste touw essentieel. Het eerste grasje, de edelweisjes, allemaal paarse, gele, roze bloemen, ik zuig en snuif de kleuren en geuren op. Heerlijk! In Huspang, de eerste kampeermogelijkheid, staat een hutje waar je wat te eten kunt kopen én cola! De fles gaat even in de beek, net zoals onze voeten, voordat we aan het laatste stuk beginnen. Uren banjeren over een apere gletsjer, met veel losse stenen erop. Uitzicht op de Masherbrum, en allerlei 'onbelangrijke' zesduizenders. Stuk voor stuk brute bergen, waarvan ik niet eens de naam weet. Nog even klauteren om op de morene te komen, en dan is het alsof ik thuiskom in Zwitserland. Hetzelfde soort paadje door het gras, over de morenekam, dezelfde bloemen, dezelfde koeien (hoewel, ze zien er tamelijk yakkig uit). Wat volgt is een eindeloze afdaling, waarbij we nog één spannend stukje krijgen: de oversteek van een woeste beek.

De vorige keer was dit ook al tricky, maar omdat we nu later op de dag zijn en er nog meer water is, zijn we extra voorzichtig. Als een paard dat de stal ruikt, denderen we naar beneden naar Saicho, het eindpunt voor vandaag. De grootste bevolkingsgroep van de nederzetting horen we al van ver: balkende ezels!
Saicho is niet veranderd, de boom in de 'shawer' (het staat er echt zo op) is misschien wat groter, en in het restaurant hebben ze het tafelkleed van kattenvoerverpakkingsfolie vervangen door een echte lap. Een portie verse friet duurt evengoed nog steeds een uur. Ik bel onze trekkingagent Asghar om te vertellen dat we er aankomen. Hij zal ervoor zorgen dat er morgen om tien uur een jeep voor ons klaarstaat in Hushe. In de middag hopen we dan in Skardu aan te komen.

zaterdag 5 augustus - op naar Ali Camp

Vandaag lopen we naar Ali Camp, in de buurt van de voet van de Gondogoro-La. Ali Camp is vernoemd naar Ali Muhammad, die in 1986 als eerste de Gondogoropas overstak en daarmee een kortere route naar het hart van het Baltorogebied ontdekte: Al sinds het begin van de 20e eeuw liep de aanlooproute naar K2/Broad Peak en de Gasherbrums via Askole over de Baltorogletsjer naar Concordia (de samenloop van gletsjers, vernoemd naar de vergelijkbare Concordiaplatz in het Berner Oberland, alleen dan volledig met stenen bedekt!): een trek van minimaal een week. Uitstekend om te acclimatiseren, maar hopeloos als je snel naar de bewoonde wereld moet. Via de Gondogoropas kost Concordia - bewoonde wereld (of andersom) maar 2 à 3 dagen. Bashir en Hassan zijn ook via de Gondogoro gekomen, uit de Hushevallei.

Dé Ali, op de koffie in het Basiskamp van Broad Peak (met Rozemarijn, 2004)

Zondag willen we in één keer doorstomen naar de Hushevallei: over de Gondogoro La, afdalen, langs Huspang (gewoonlijk de eerste overnachtingsplek na de pas), oneindig lang over de gletsjer, dan over de morenerug tot aan Saicho, de eerste nederzetting op de dalbodem. Nederzetting is een groot woord: het zijn drie huisjes (incl eettent!) en een heleboel ezels. Vanaf Saicho is het nog een uur of twee lopen naar Hushe zelf en het begin van de weg. Ik denk niet dat we nog veel zin hebben in dat laatste stuk.
Waarschijnlijk zullen we dan ook pas maandag in Hushe een jeep huren en naar Skardu rijden. Hoe snel we naar Islamabad kunnen vliegen of rijden, ligt aan het weer (geen radar op het vliegveld...). Maar in ieder geval heben we in Skardu weer een echt bed en een echte douche!

Ook leuk én gezellig: Roland Hunter, waarmee ik twee jaar geleden op Broad Peak was en drie jaar geleden op Kanchenjunga, is hier met een trekkinggroep. We zullen ze later in Ali Camp weer treffen - it's a small world...

vrijdag 4 augustus - inpakdag

Ali is vanmorgen vroeg richting Concordia gesneld om daar dragers te regelen voor ons expeditiemateriaal. Een groot deel van onze uitrusting is opgegaan (eten, gas), maar praktisch alles wat we op de bergen gebruikt hebben, is ook weer netjes van de bergen af gekomen. Een deel van ons materiaal geven we - naast hun salaris - aan de HAPs, en aan Ali. Zij kunnen het zelf goed gebruiken, of anders te gelde maken. Onze engelstalige leesboeken hebben we al aan andere expedities versleten. Die zijn trouwens bijna allemaal al weer vertrokken. Alleen onze Polen en Bulgaren, de Pakistaanse Militaire Alpine Club en Oscar, de Spanjaard die samen met ons een toppoging deed, zijn er nog. Het geeft wel een beetje een triest gevoel, zo'n seizoen dat op zijn einde loopt, maar het vooruitzicht om over een dag of tien al thuis te kunnen zijn, maakt dat een stuk minder erg.

donderdag 3 augustus - Basiskamp

Heerlijk om weer in de relatieve luxe van het Basiskamp te kunnen zitten. Ali heeft een lekkere cake gebakken om onze veilige terugkeer te vieren. We zijn nog steeds tevreden dat we de juiste beslissing hebben genomen. De Polen en de Bulgaren zijn richting Kamp 3, maar de berg is verscholen in een dik pak wolken, waaruit het ook lijkt te sneeuwen. Ondanks dat doen ze allicht morgen al een toppoging. Polen zijn een apart slag klimmers, dat wel, maar écht gek zijn ze ook weer niet. Vandaag maken we een begin met het inpakken, maar wel rustig aan.

woensdag 2 augustus - naar beneden

(6.30 uur Nederlandse tijd)
"Goeiemorgen! Ik sta nu onderaan het Japanse Couloir, alles gaat goed. Court en Maku zijn bij me, en ook de Spanjaarden en Koreanen die nog boven zaten zijn aan het afdalen. De Koreaan zonder vingers is gisteren niet eens aan een toppoging begonnen. Ergens ben ik wel blij dat we nu aan het afdalen zijn. De route boven Kamp 3 is in deze omstandigheden echt serieus: knetterharde sneeuw waar je met moeite je stijgijzers en ijsbijlen in geprikt krijgt, steil, zonder plateautjes om uit te rusten. Met die harde wind en spindrift erbij zou je het óf helemaal moeten uitzekeren, óf helemaal fixeren. Dat kost heel veel tijd, een waardoor je het ene risico door het andere vervangt. Natuurlijk hadden we het materiaal daarvoor bij ons, maar we hadden er geen zin meer in.
In de periode dat wij terugkwamen van G2 zijn trouwens maar een man of vier op de top van Hidden Peak geweest, twee Spanjaarden en een dag later twee Koreanen. En zij waren de eersten dit seizoen.

Wat ik gisteren maar niet verteld heb: Maku gleed gisteren daarboven uit en heeft zich het vege lijf alleen maar kunnen redden door als een bliksemschicht met zijn pickel te remmen. Hij vloog echt voorbij. En bij de afdaling zagen we een stoffelijk overschot liggen, misschien was het José, die twee jaar bij de afdaling van de top zo tragisch verongelukt is... Niet voor niets hebben we vlak boven Kamp 3 nog een stuk vast touw aangelegd.
Wij hebben gelukkig het moeilijkste stuk erop zitten. De Spanjaarden hebben nog een tentje in Kamp 3 laten staan, maar Hidden Peak is dan ook hun enige doel. Voor ons was het deel twee, en deel één is 100% geslaagd, dus waar hebben we het over!"

(10.00 uur Nederlandse tijd)
Inmiddels zijn we in Kamp 1 aangekomen. De HAPs zijn daar ook en die helpen ons het kamp te ontmantelen. Alles gaat naar beneden, materiaal, tenten, afval. Dat wordt nog een heel gesleep door de ijsval, maar met het vooruitzicht dat het de laatste keer is, zullen we het in de hitte wel redden. Het is raar weer, zonnig, maar de atmosfeer is duidelijk onrustig. Onderweg kwamen we 'onze' drie Polen (Anna, Daryusz en Tamara) tegen, en de twee Bulgaren die een maand geleden op Nanga Parbat stonden. Ze klimmen vandaag naar Kamp 2. Overmorgen wellicht de top, al naar gelang het weer het houdt...

Voor ons is het klaar. Over twee weken gaat onze vlucht naar huis, en we zijn toch wel geestelijk en lichamelijk dicht bij de bodem van onze reserves. Theoretisch hebben we nog wel wat tijd, maar dan moet het weer perfect worden, en moeten wij ons weer helemaal op zien te laden voor een tweede, in feite vierde, keer omhoog. We hebben G2 in de pocket, dat is al heel mooi. G1 moet maar wachten. 't Is jammer, maar hij loopt niet weg. 't Is maar een berg. Die uitglijer van Maku was een wake-up call: is het dat waard?

Morgen gaan we de dragers regelen voor onze trek naar de bewoonde wereld. De LO is al vertrokken, per helicopter, dus we hebben geen last meer van allerlei regeltjes.

dinsdag 1 augustus - veilig in Kamp 3

(9.40 uur Nederlandse tijd)
"Hallo daar ben ik weer! We zijn veilig in Kamp 3, Maku en Court zijn er al en ik zit er nog een klein stukje boven. Alle Koreanen en Spanjaarden die vanmorgen met ons aan een toppoging zijn begonnen, zijn ook omgedraaid. Ze zijn hoogstens 100 meter hoger geklommen. We zitten nu volledig in de mist/wolken, het sneeuwt nog steeds, echt niet leuk. Die andere gasten klommen eerder een stukje boven ons, waren al aan het zekeren maar toen er eentje een lading sneeuw lostrapte die almaar groter werd, was het voor ons echt klaar: we willen niet dood, punt. Als het nou lekker weer was geweest dan was het wel te doen maar dat is het dus niet!!

We blijven vandaag in Kamp 3 en gaan daar slapen. De beslissing 'door naar beneden' of 'nog een toppoging' hebben we nog niet besproken. Dat hoor je nog wel. Veel groeten en liefs!"

dinsdag 1 augustus - toppoging afgebroken

[RJ: drie voor zes: ik schrik wakker van de telefoon. Te vroeg voor een top, weet ik meteen. Frits meldt zich, eigenlijk best opgewekt:]
"Goedemorgen! We zitten op 7600 meter en we breken de toppoging af. Het is geen mooi weer meer, maar precies zoals de weersverwachting die je gemeld had: er is heel veel sneeuw gevallen en het waait hard, vast een lokale bui maar we vinden het niet meer leuk. En we vinden het niet meer veilig, we dalen af naar Kamp 3. Doen rustig aan, hebben alle tijd. Doeg!"

Gesproken bericht (Court) op 7600 meter (WAV 800Kb)

maandag 31 juli - werk aan de winkel

Kamp 3, 7300 meter! Zo, dat Japanse Couloir hebben we ook opgevroten. We zijn alledrie hier goed aangekomen. Hard werken, met een flink zware rugzak - de HAPs zijn immers naar beneden.
Het Japanse Couloir is best steil, niet echt een wandelingetje. Er ligt bovendien weinig sneeuw in, zodat we hoofdzakelijk over ijs en verijsde rotsen hebben geklommen, en maar af en toe een sneeuwgeultje konden meepikken.
Op veel tricky plaatsen hangt vas touw, maar dat is bijna allemaal van vorig seizoen. Maar het feit dat er in ieder geval iets is, is een geruststelling voor de afdaling!
Vast touw is essentieel voor de 'Held zonder vingertjes' (Rozemarijn zal ongetwijfeld zijn naam hier invullen), een Koreaan die al 8 of 10 achtduizenders heeft beklommen, maar daar wel wat souvenirs heeft achtergelaten. Het is een bijzonder vriendelijke kerel, hij zit in de tent naast de onze en zal morgen ook richting de top gaan. Vorige week bij de afdaling van de top van Gasherbrum 2 hebben Court en ik hem nog geholpen: zijn abseilacht zat bij een stuk vast touw in de knoop en hij kreeg hem zelf niet losgepeuterd.
Qua weer is het onveranderd mooi, geen wind, een paar mooiweerwolken en een geweldig uitzicht op de G2. Onze gezondheid is, na 7 weken expeditie, nog behoorlijk goed: beetje hoesten, en natuurlijk flink hijgen!
Nu gaan we drinken, drinken, drinken en uitrusten.
We willen morgenvroeg om 2 uur opstaan en om 3 uur weg. We moeten nog een meter of 700 klimmen, deels door zeer steile sneeuwflanken, en daar moeten we geconcentreerd de tijd voor nemen. En met een beetje geluk en een heleboel zweet en Inshallah, kunnen we morgen in de voetstappen van Katja en Henk treden, die twee jaar geleden als eerste Nederlanders de Hidden Peak bedwongen!

Een bericht van Court vanuit Kamp 3 (WAV 700 Kb)

zondag 30 juli - de Gasherbrum-La

Ook stap twee richting de top van Hidden Peak is gelukt: we zitten in Kamp 2 ongeveer 50 meter onder de Gasherbrum-La, op het laatste vlakkere stuk onder de col zelf. 'La' betekent bergpas, vandaar. Aan de andere kant van de pas kijk je China in. Niet dat we daar al echt zijn gaan kijken - liever lui dan moe! We hebben onze tent ook niet bij de rest van Kamp 2 op de rotsen gezet, omdat je daarvandaan een onnodige omweg op de verdere route maakt. Bovendien is het wel zo comfortabel dat we met een graai buiten de tent voldoende sneeuw kunnen pakken om te smelten voor drinkwater.

Ik ben hier met Court en Maku, Hassan en Bashir zijn weer naar beneden in Kamp 1 en zullen daar (of in Basiskamp) op ons wachten.

zaterdag 29 juli - Kamp 1

Vandaag zijn we lachend naar Kamp 1 gehobbeld, al was het wel weer even wennen aan het fenomeen 'bergop lopen'! Court, Maku, Hassan, Bashir en ik zitten nu in Kamp 1. Morgen leggen we de lange etappe naar Kamp 2 af. Vroeg op, want het is veel verder over de relatief vlakke gletsjer dan naar het tweede kamp op Gasherbrum 2, en we willen boven alles voorkomen dat we onnodig verbranden of uitdrogen.

woensag 26 t/m vrijdag 28 juli - eten, drinken, slapen

Het moest maar eens uit zijn met dat snoepen uit de vleeschpotten van Bakkum aan de Baltoro - we zijn hier tenslotte om te klimmen.
Er is allerlei activiteit op Hidden Peak, en willen we nog een kans maken op de top, zullen ook wij aan de slag moeten. Onze vlucht naar Nederland vertrekt op 17 augustus. Reken een week voor de reis van Basiskamp naar Islamabad, dan blijven er een kleine twee weken voor verstoppertje. Het weer blijft tot het midden van volgende week goed, maar voor een eventuele tweede poging is twee weken wel krap. De tophonger is in ieder geval al gestild.

We zijn helemaal klaar voor deel twee van onze expeditie: Hidden Peak, in alpiene stijl. Of het volgens de puristen daadwerkelijk voldoende en bon style is, mogen ze onderling uitmaken. Want klim je solo als je een sherpa meeneemt, of als je gebruik maakt van de vaste touwen die een andere expeditie heeft aangebracht? Op G2 hebben de HAPs ons geen van beide keren boven Kamp 3 kunnen ondersteunen, al hebben ze wel onze tenten uit Kamp 3 en 2 naar Kamp 1 gebracht. Anderzijds hopen we dat de HAPs ons bij Hidden Peak precies dat zetje in de rug geven (of liever, die kilo's uit de rugzak overnemen) waardoor de top haalbaar wordt. Het enige wat voor óns telt, is veilig en heel weer beneden komen - Inshallah!

Het moge duidelijk zijn: morgen gaan we los.
Maku, Hassan en Bashir gaan mee naar Kamp 1, daarna zullen onze fysieke gesteldheid, de sneeuwcondities en de weersomstandigheden het tempo gaan bepalen.

dinsdag 25 juli - fotogalerij

Nu we weer in de buurt van een computer zijn, een aantal foto's van de top en van de trip. Iedereen ontzettend bedankt voor alle felicitaties - leuk om te horen dat zoveel mensen ons via de sites volgen! We zijn nog steeds hoofdzakelijk bezig met eten en niksen, maar G1 zal niet aan onze aandacht ontsnappen.

De top van G2: op de achtergrond de K2, ter hoogte van mijn oor Broad Peak.
Ook op 8000 meter heb je soms strandweer...

In het kader van de verbroedering: Court met de Yetivlag.
Ja hij heeft gezongen!

De toppiramide, 's morgens. De stipjes zijn de Koreanen.

22 juli, vroeg in de morgen, ca. 7500 meter.
Dit terrein boven Kamp 4 schudt je wel meteen klaarwakker.

Pijn is gratis... (boven Kamp 2)

Kamp 4: niet alle tenten zijn werkelijk storm-proof!

Rare jongens, die Fransozen...
Dit skiënde exemplaar troffen we bij onze eerste poging aan.

Basiskamp - het recreatieteam heeft echt zijn best gedaan.
Doe mij een toppertje, en een Breezer ananas...!

De ijsval, met het openluchtzwembad.

maandag 24 juli - een warm welkom in snackbar "Het Vette Bergje"

"Hallo Allemaal! We zijn weer thuis, in Basiskamp, en ik heb véél te veel gegeten!! Ali heeft ons volgestopt met bergen gefrituurde dingetjes, worstjes, gebakken aardappelen en weet ik veel wat, met veel mayo en mosterd. En een echte verjaardagstaart! Heerlijk. Morgen vast buikpijn. Wat kan het leven eenvoudig zijn.

Personeel en vaste klanten van "Het Vette Bergje",
de gezelligste snackbar van de Karakoram!

We zijn met z'n vieren het laatste stuk door de ijsval afgedaald (Achim, Maku, Court en ik). Ik vond het net een kermisattractie, beetje doolhofje spelen, af en toe een mooie spleet. Het is wederom een supermooie en warme dag, en er zullen vandaag vast meer mensen de top van G2 gaan halen. Wel grappig, tussen C1 en de ijsval herkende ik de lengtespleet waar ik de vorige keer [bij de afdaling in diepe sneeuw met de Polen 10 dagen geleden- RJ] wel drie keer ingedonderd ben. Lekker ding, wel. De rest van onze Basiskampgenoten, de Polen en de Georgiërs, zitten in Kamp 1 of 2 op G1 [Hidden Peak - RJ]. Daar gaan we over een paar dagen ook maar eens aan snuffelen. De route ziet er eigenlijk veel leuker uit dan wat we net gedaan hebben. Maar eerst goed uitrusten en pitten!"

Deel II: Hidden Peak (G1) met de route. Kamp 2 ligt in de Gasherbrum La, Kamp 3 bovenaan het Japanse Couloir (45-50 graden ijs). Van Kamp 3 naar top tot 55 graden steile sneeuw.

Lees het hele verslag van het begin van de expeditie én van de succesvolle beklimming van Gasherbrum 2 in het ARCHIEF!